«Υπάρχει μια ποιοτική Ελλάδα και τη θέλουμε… «

 Μοντέρνες ετικέτες για παλιές κατηγορίες.

Επιστροφή στο μέλλον του ..εκσυγχρονισμού με νεοφιλελεύθερες πινελιές θέλουν κάποιοι.

Φρίκη, φρίκη. Η νέα φουρνιά βουλευτών, αυτή που προέκυψε από τις εκλογές της 17ης Ιουνίου, είναι για τα μπάζα, όπως υποστηρίζει ο καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος σε άρθρο του στα “Νέα” (10.6) με τίτλο “Οι καταξιωμένοι είναι απ’ έξω”.  Η περιγραφή του είναι γλαφυρή:

Οι βουλευτές ψήφισαν και «ενεπιστεύθησαν». Ποιοι βουλευτές; Ωχ…

Τους ακούω (ή τις ακούω) και με πιάνει ανατριχίλα. Σε μεγάλο ποσοστό μοντέλες, αθλήτριες ή αθλητές, ενίοτε ολοσχερώς απαίδευτοι, «αθλητικολόγοι», ανίκανοι να διαφοροποιήσουν νοηματικά ρήματα περίπου ομόηχα (π.χ., «ο προπονητής δεν ήθελε να καταπο…λεμήσει τους παίκτες του» διάβαζε κάποια), τριτοκλασάτοι ηθοποιοί, tv περσόνες του χαβαλέ ή της κλαψοσυμπονιάρικης δημοσιογραφίας, «επικοινωνιολόγοι» με χρήση της ελληνικής γλώσσας οριακά ανώτερη από εκείνη των οικονομικών μεταναστών κοκ.

Μα πόσες είναι οι “μοντέλες”; Αν δεν κάνουμε λάθος, πρώην μοντέλο είναι μόνον η κυρία Έλενα Κουντουρά, η οποία όμως δεν εκλέχτηκε πρώτη φορά βουλευτής. Μήπως εννοεί τη Σοφία Σακοράφα; Μάλλον όμως δεν εννοεί τον μορφωμένο, πτυχιούχο μαθηματικό Νίκο Μιχαλολιάκο, που η οργάνωσή του, η Χρυσή Αυγή, ανακοίνωσε την ίδρυση τράπεζας αίματος και βλαστοκυττάρων “μόνο για Έλληνες”, τη στιγμή που οι ιδιωτικές τράπεζες αίματος έχουν καταργηθεί στην Ελλάδα από το 1989 ενώ η νομοθεσία ορίζει ότι οι τράπεζες βλαστοκυττάρων είτε βρίσκονται σε δημόσια νοσοκομεία (ΝΠΙΔ) είτε ανήκουν σε εταιρίες που έχουν λάβει σχετική άδεια και πληρούν κάποιες πολύ αυστηρές (λέμε τώρα) προϋποθέσεις. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα, λαϊκίστικα…

“Το πιο καταξιωμένο τμήμα της ποιοτικής Ελλάδας” βρίσκεται εκτός Κοινοβουλίου κι εκτός πολιτικών διεργασιών γενικότερα,  υποστηρίζει ο κ. καθηγητής. Είναι αυτοί που “διέπρεψαν στην κοινωνία των πολιτών, την επιστήμη, τον πολιτισμό, τις επιχειρήσεις κ.ο.κ.” Έχουν βέβαια και αυτοί τα ελαττωματάκια τους, τα οποία περιγράφει ο Θ.Δ., “διαθέτουν ωστόσο διανοητικά εφόδια που αποτελεί σπατάλη να μένουν αναξιοποίητα στην παρούσα συγκυρία.

Ποιοι είναι αυτοί οι άριστοι, οι εκλεκτοί; Toυς παραθέτουμε με τη σειρά που τους αναφέρει ο αρθρογράφος:

Σημίτης, Γιαννίτσης, Γ. Παπαντωνίου, Αλ. Παπαδόπουλος.

Διαμαντοπούλου και Γιαννάκου (που χαρακτηρίζονται “τα δύο θύματα του αγώνα για την καταπολέμηση της συνδικαλιζόμενης εκπαιδευτικής εξηλιθίωσης”).

Ραγκούσης, Φλωρίδης.

Μη πολιτικά πρόσωπα:

Οι δύο Δοξιάδηδες, ο Αλιβιζάτος, ο Βούλγαρης, ο Τσούκαλης, ο Νίκος Δήμου (“τεράστιο πνευματικό κεφάλαιο”), ο Μανδραβέλης, ο Κούρτοβικ.

Και ορισμένοι νεότεροι, όπως Μαραντζίδης, Καλύβας κ.ο.κ. (Αραγε σε ποια πρόσωπα παραπέμπει το “κ.ο.κ.”, το “ούτω καθ’ εξής”; Σε ποιες μη ποιοτικές επαγγελματικές ιδιότητες; Με τα φτωχά μας ελληνικά δεν βγάζουμε άκρη…)

Στη συνέχεια, ο Θ.Π. αναπτύσσει τους λόγους για τους οποίους αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται  εκτός κοινοβουλευτικού και στενά πολιτικού στίβου.

Στον σκληρό εκσυγχρονιστικό πυρήνα (και όχι μόνο του ΠΑΣΟΚ) ανήκουν οι πολιτικοί της “ποιοτικής” πολιτικής, ενώ ένα από τα κοινά σημεία των μη πολιτικών προσώπων της λίστας του Θ.Π. είναι η “αντι-αριστερισμός” τους, που φυσικά δεν ταυτίζεται με τον παλιομοδίτικο αντικομμουνισμό, αλλά αποτελεί μετεξέλιξή του. Το ολίγον αριστερό παρελθόν είναι αποδεκτό, αρκεί να έχει αποκηρυχτεί.

Χάσαμε τον Σημίτη, όμως αν σταθούμε τυχεροί, αν η κοινωνία δείξει μια ελάχιστη πολιτική σοφία, ίσως κερδίσουμε έναν Μανδραβέλη, ίσως η Ελλάδα να αποκτήσει το κοινοβουλευτικό dream team που της αξίζει. Πάντως, ο κ. Βορίδης, που χειρίζεται καλά την ελληνική, διασώθηκε πηδώντας στο σκάφος της ΝΔ, όπως και ο Άδωνις, ένας πρώην υφυπουργός που γράφει ότι ο Ισημερινός και το Εκουαδόρ είναι δύο ξεχωριστές χώρες… ένα λαθάκι που μάλλον δεν ενόχλησε τον ακριβολόγο Θ.Δ.

Αλλάζουν οι καιροί, αλλάζουν και οι πολιτικές ταμπέλες και οι διαχωριστικές γραμμές. Πίσω από τα κηρύγματα περί καταξίωσης και ποιότητας, βρίσκεται η μοντέρνα ολιγαρχία του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των υπερεθνικών οργανισμών, βρίσκεται ο σύγχρονος νεοφιλελευθερισμός, το βαθύ επιχειρηματικό κράτος που δεν χρειάζεται τις παλιές ετικέτες.

,

One thought on “«Υπάρχει μια ποιοτική Ελλάδα και τη θέλουμε… «

Απάντηση σε ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΙ Ακύρωση απάντησης

Αρέσει σε %d bloggers: