Η «συντεχνιακή τυφλότητα» των απεργών και η μνημονιακή καθαρότητα της Αυγής

Η «συντεχνιακή τυφλότητα» των απεργών και η μνημονιακή καθαρότητα της Αυγής

Το ακόλουθο άρθρο του Δημήτρη Χρήστου, με τίτλο «Απεργία: Το έσχατο μέσο που έγινε πρώτο!»,  δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 29/6, μία ημέρα πριν τη λήξη της απεργίας στους ΟΤΑ με τις ψήφους των συνδικαλιστών της Δεξιάς και του Σύριζα. Αξίζει να διαβαστεί στο σύνολο του

Αρχικά ο τακτικός αρθρογράφος της Αυγής παραδίδει απλά μαθήματα συνδικαλιστικής τακτικής. Εξηγεί πότε και πώς η απεργία πρέπει να χρησιμοποιείται σαν έσχατο όπλο, δηλ. αφού έχει προηγηθεί διάλογος με την κοινωνία κι έχει εξασφαλιστεί η αποδοχή της κι έχουν τεκμηριωθεί οι απαιτήσεις των απεργών. Θα έλεγε κανείς ότι η απεργία στους ΟΤΑ ήταν κεραυνός εν αιθρία, ότι όλους τους περασμένους μήνες οι εργαζόμενοι ασχολούνταν μόνο με το «Survivor» και ξαφνικά, όταν έμαθαν ότι έρχεται ο καύσωνας, είπαν «δεν ρίχνουμε και μια απεργιούλα;». Ποιοι την καθοδήγησαν την απεργία; Ο αρθρογράφος τούς κατονομάζει: αφενός «οι συνδικαλιστές της Ν.Δ. [που] εναρμονίζονται με τη γραμμή του Κυριάκου να πέσει το ταχύτερο δυνατόν η κυβέρνηση» και αφετέρου το ΚΚΕ που επιδίδεται σε «ασκήσεις ταξικής συνείδησης» (νέος ορισμός της λεγόμενης «επαναστατικής γυμναστικής»), η οποία όμως, δυστυχώς, αναπτύσσει «τη συντεχνιακή τυφλότητα». Μα πώς μπορεί κανείς να αφήνει τέτοιους υπαινιγμούς γι’ ανθρώπους που πετιούνται στο δρόμο; (Ας σημειωθεί ότι η λέξη «απόλυση» δεν υπάρχει ούτε για δείγμα στο κείμενο.)

Ο Δ.Χ. αναφέρεται στις κινητοποιήσεις που στηρίζονται «στην ομηρεία των πολιτών» ή που θέτουν τον έναν κλάδο εργαζομένων ενάντια σε άλλους. Και οι απεργίες γίνονται πρακτική προς αποφυγήν ειδικά σήμερα που «η χώρα ματώνει και αγωνίζεται να βγει από την ασφυξία της χρεοκοπίας». Μήπως θα έπρεπε να απαγορευτούν μέχρι το 2060; Παρόμοια λογική ακολουθούν και άλλες εφημερίδες της μνημονιακής κυβέρνησης όπως η Εποχή.

Χιλιοειπωμένα τα επιχειρήματα του Δ.Χ. Στη θέση των απεργών των ΟΤΑ, θα μπορούσαν να ήταν οι καθηγητές, οι νοσηλευτές, οι εργαζόμενοι στα μέσα μαζικής μεταφοράς, ακόμα και οι υπάλληλοι των σούπερ μάρκετ. Αν δεχτούμε τη λογική του αρθρογράφου, οι κλάδοι που μπορούν να απεργήσουν χωρίς να θέτουν την κοινωνία σε ομηρεία είναι τα μέντιουμ, οι αστρολόγοι, ίσως και οι καστανάδες. Κάθε άλλη απεργία είναι αμφισβητήσιμη.

Το συγκεκριμένο άρθρο θα μπορούσε θαυμάσια να δημοσιευτεί στην Καθημερινή ή στην Εστία ενώ ουδεμία απορία θα προκαλούσε αν έφερε την υπογραφή του Π. Μανδραβέλη ή του Στ. Κασιμάτη ενώ δυσκολία παρουσιάζει η αποκρυπτογράφηση της φράσης « Η σύγκρουση συμφερόντων ως θύμα της κατάχρησης των μέσων που χρησιμοποιούνται χωρίς λογική και ευαισθησία».

Τώρα διαβάζουμε το άρθρο κάτω από τη βαριά σκιά που έριξε ο θάνατος της 60χρονης οδοκαθαρίστριας στο δήμο Ζωγράφου, η οποία δεν πρόλαβε να ξεκινήσει τη δεύτερη, μέσα σε ένα 24ωρο βάρδια της. Δεν έχει σημασία αν η γυναίκα αυτή, μητέρα τεσσάρων παιδιών, ήταν μόνιμη ή συμβασιούχος. Νq θεωρήσουμε την Ντανιέλα Πρελορέντζου θύμα ή, έστω, παράπλευρη απώλεια της «συντεχνιακής τυφλότητας»; Σ’ αυτήν θα πρέπει, έστω και αναδρομικά, να αφιερώσει ο κ. Χρήστου το κείμενό του που το παραθέτουμε παρακάτω αυτούσιο (οι υπογραμμίσεις δικές μας):

«Στα βασικά συνδικαλιστικά μαθήματα διδάσκεται ότι η απεργία είναι το έσχατο μέσο του εργαζόμενου για να διεκδικήσει καλύτερες συνθήκες εργασίας. Πριν από την προκήρυξη μιας απεργίας ο κλάδος πρέπει να έχει ενημερώσει και την κοινωνία για το δίκαιο των αιτημάτων, ώστε να έχει τη μέγιστη δυνατή υποστήριξη. Πριν από την απεργία διαβουλεύεσαι με αυτόν από τον οποίο εξαρτώνται τα αιτήματά σου, αφού έχεις τεκμηριώσει τις απαιτήσεις σου και έχεις προειδοποιήσει ότι, αν δεν γίνουν σοβαρές παραχωρήσεις, θα αντιδράσεις. Στάσεις εργασίας στην αρχή, ορισμένου χρόνου απεργιακές κινητοποιήσεις μετά, πριν τελικά, έχοντας εξαντλήσει όλα τα μέσα συνεννόησης, φτάσεις στην απεργία διαρκείας. Διότι στις απεργίες, εκτός από τη νίκη, υπάρχει η ισοπαλία, υπάρχει και η ήττα, υπάρχει και η πανωλεθρία, όπως συνέβη πριν από 35 χρόνια στην απεργία της Pirelli στην Πάτρα.

ΑΦΟΡΜΗ για τον συγκεκριμένο πρόλογο είναι η απεργία των εργαζομένων στους δήμους με αιχμή πίεσης της απεργία στην αποκομιδή των σκουπιδιών. Στη συγκεκριμένη περίπτωση απεργούν οι μόνιμοι με τους έκτακτους ως ένδειξη συμπαράστασης για τη μονιμοποίησή τους. Και καλά όλοι οι έκτακτοι να καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Στους δήμους όπου το καλοκαίρι διπλασιάζεται ο πληθυσμός τους και χρειάζονται για τέσσερις μήνες περισσότερα χέρια τι θα κάνουν οι έκτακτοι τους υπόλοιπους οκτώ μήνες; Από ποια ταμεία θα πληρώνονται και τι θα συμβαίνει όταν ο προϋπολογισμός του δήμου δεν επαρκεί; Οι φορολογούμενοι που θα κληθούν να καλύψουν τα ταμειακά ελλείμματα των δήμων δεν έχουν δικαίωμα λόγου; Αντέχουν νέα βάρη στις σημερινές συνθήκες;

Ο συγκεκριμένος κλάδος, όπως και πολλοί άλλοι, οφείλουν, επειδή το απεργιακό όπλο τους δημιουργεί κινδύνους στη δημόσια υγεία και ζημιές στην αγορά, τούτη την τουριστική περίοδο, να είναι προσεκτικοί και συνετοί στην χρήση της τελευταίας λύσης. Της απεργίας. Εξάλλου κάθε απεργιακή κινητοποίηση που στηρίζεται στην “ομηρεία των πολιτών” οφείλει να είναι ζυγισμένη. Και η συγκεκριμένη, από όσο ακούω τους πολίτες, δεν έχει προκαλέσει την παραμικρή συμπάθεια.

 

ΔΕΝ είναι όμως μόνον οι εργαζόμενοι στους δήμους που κάνουν κατάχρηση του δικαιώματος. Οι αγρότες για παράδειγμα δεν κάνουν χρήση του δικαιώματος να μην διαθέτουν τα προϊόντα τους. Πριν καν διαβουλευθούν, καταλαμβάνουν τους δρόμους και παραλύουν εμπορικά τη χώρα προκαλώντας μεγάλες ζημιές σε άλλους κλάδους εργαζομένων. Θυμάμαι μάλιστα μια απεργία διαρκείας στα λιμάνια πριν από κάμποσα χρόνια που προκάλεσε τεράστιες ζημιές στα αγροτικά προϊόντα, με τους παραγωγούς που εύκολα καταλαμβάνουν τους δρόμους να σκούζουν από απελπισία επειδή θα έχαναν μεγάλα συμβόλαια στην τροφοδοσία των ευρωπαϊκών αγορών, όπως και συνέβη. Η σύγκρουση συμφερόντων ως θύμα της κατάχρησης των μέσων που χρησιμοποιούνται χωρίς λογική και ευαισθησία.

 

ΓΙΑ να γίνει πιο κατανοητό. Ορισμένοι κρίσιμοι για τα κοινωνικά και εθνικά συμφέροντα κλάδοι δεν έχουν το δικαίωμα της απεργίας. Και καλά τις Ένοπλες Δυνάμεις και την αστυνομία. Οι πυροσβέστες, που ρισκάρουν τη ζωή τους για τη σωτηρία ανθρώπων, περιουσιών και φυσικού κεφαλαίου, γιατί δεν έχουν το δικαίωμα να αρνηθούν την εργασία, δηλαδή να απεργήσουν; Διότι όπου κρίνονται ζωές και διακυβεύονται εθνικά συμφέροντα χρειάζονται ασφαλιστικές δικλίδες και η κοινωνία τις απαιτεί και τις αποδέχεται.

 

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ, όμως, όταν πραγματικά κινδυνεύουν ζωές και οι ζημιές στην οικονομία σε μεγάλους κλάδους όπου απασχολούνται χιλιάδες εργαζόμενοι είναι δυσβάσταχτες και προκαλούν απολύσεις, με συνέπεια για να λυθεί ένα πρόβλημα να προκαλούνται πολλά περισσότερα; Θα ήθελα να αποφύγω το πολιτικό συμπέρασμα, αλλά είναι αδύνατον. Οι συνδικαλιστές της Ν.Δ. εναρμονίζονται με τη γραμμή του Κυριάκου να πέσει το ταχύτερο δυνατόν η κυβέρνηση. Οι ευθύνες του σημερινού ΚΚΕ, που έχει ισχυρές συνδικαλιστικές προσβάσεις στους κλάδους των εργαζομένων στους ΟΤΑ και στους αγρότες, είναι ασυγχώρητες. Διότι δεν μπορεί να είσαι και με τους αγρότες απεργούς και με τους εργαζόμενους στα λιμάνια απεργούς, όταν ο ένας κλάδος τιμωρεί ελαφρά τη καρδία έναν άλλο και όλοι μαζί τη χώρα που ματώνει και αγωνίζεται να βγει από την ασφυξία της χρεοκοπίας! Καλή είναι η χειραφέτηση και οι ασκήσεις ταξικής συνείδησης. Όμως, στην περίπτωσή μας, αντί της ταξικής συνείδησης, έχουμε -δυστυχώς- ανάπτυξη της συντεχνιακής τυφλότητας».

 

ΒΙΚΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

 

 

 

Κορυφή